ผลการจัดกิจกรรมส่งเสริมสุขภาพที่มีต่อความรู้ การรับรู้และพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ป่วยโรคเบาหวานที่มารับบริการ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านวังคาง อำเภอไพศาลี จังหวัดนครสวรรค์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้เป็นวิจัยกึ่งทดลองแบบกลุ่มเดียว วัดผลก่อนและหลังการทดลองโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความรู้ การรับรู้และพฤติกรรมการดูแลตนเอง ของผู้ป่วยโรคเบาหวานก่อนและหลังเข้าร่วมกิจกรรมส่งเสริมสุขภาพซึ่งเป็นแผนการจัดกิจกรรมที่ประยุกต์ทฤษฎีแบบแผนความเชื่อด้านสุขภาพและแนวคิดกลุ่มช่วยเหลือตนเอง กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยโรคเบาหวานที่มารับบริการที่โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านวังคาง ตำบลสำโรงชัย อำเภอไพศาลี จังหวัดนครสวรรค์ จำนวน 59 คน ที่ได้จากการเลือกแบบเฉพาะเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบทดสอบความรู้ แบบสอบถามการรับรู้ และแบบสอบถามพฤติกรรมการดูแลตนเอง ที่มีค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ 0.78, 0.87 และ 0.91 ตามลำดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที ชนิดกลุ่มตัวอย่างที่ไม่เป็นอิสระต่อกัน ผลการวิจัย พบว่า หลังการทดลองผู้ป่วยโรคเบาหวานมีค่าเฉลี่ยของคะแนนความรู้ การรับรู้และพฤติกรรมการดูแลตนเอง เพิ่มสูงขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ 0.05 จากผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่ากิจกรรมการส่งเสริมสุขภาพมีความจำเป็นต่อการเสริมสร้างความรู้ การรับรู้และพฤติกรรมการดูแลตนเองเพื่อสนับสนุนให้ผู้ป่วยเบาหวาน มีพฤติกรรมสุขภาพที่ถูกต้องและมีคุณภาพชีวิตที่ดีต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
##default.contextSettings.thaijo.licenseTerms##เอกสารอ้างอิง
ขวัญใจ ลอยแก้ว. (2561). ประสิทธิผลของโปรแกรมสุขศึกษาโดยประยุกต์โมเดลการส่งเสริมสุขภาพ ของเพนเดอร์ในการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการดูแลสุขภาพตนเอง ของผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ในโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพประจําตําบล อําเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสุขศึกษา มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
จิราวดี ตรีเดช. (2557). ผลของโปรแกรมคู่หูเพื่อการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมตามแบบแผนความเชื่อด้านสุขภาพของผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ศูนย์สุขภาพชุมชนโรงพยาบาลน้ำโสม อำเภอน้ำโสม จังหวัดอุดรธานี. วิทยานิพนธ์ปริญญาสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ณัฐณิชา หาญลือ และคนอื่นๆ. (2561). ประสิทธิผลของโปรแกรมการดูแลตนเองสำหรับผู้ป่วยเบาหวานชนิดไม่พึ่งอินซูลิน อำเภอเดชอุดม จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารสาธารณสุขและวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 1(2), 20-31.
เทพ หิมะทองคำ และคนอื่นๆ. (2548). ความรู้เรื่องโรคเบาหวานฉบับสมบูรณ์. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ : วิทยพัฒน์.
พัฒนานโยบายสุขภาพระหวางประเทศ, สํานักงาน. (2559). รายงานสถานการณโรค NCDs ฉบับที่ 2 "KICK OFF TO THE GOALS". นนทบุรี : สํานักงานพัฒนานโยบายสุขภาพระหวางประเทศ กระทรวงสาธารณสุข.
รุ้งราวรรณ พันธจักร. (2549). ผลการจัดโปรแกรมสุขศึกษาที่มีต่อความรู้ การรับรู้ และพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงที่มารับการรักษาที่โรงพยาบาลพยุหะคีรี. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการส่งเสริมสุขภาพ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
ล้วน สายยศ และอังคณา สายยศ. (2543). เทคนิคการวัดผลการเรียนรู้. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ : สุวีริยาสาส์น.
วิรัชฎา มะมา. (2559). ประสิทธิผลของโปรแกรมการดูแลตนเองในการควบคุมโรคเบาหวานของผู้ป่วยเบาหวานที่ขึ้นทะเบียนรับบริการโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ ตำบลดงมูลเหล็ก อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบูรณ์. วารสารสุขภาพภาคประชาชน, 11(2), 20-30.
สนับสนุนบริการสุขภาพ, กรม. (2556). ระบบการเฝ้าระวังพฤติกรรมสุขภาพเพื่อปรับเปลี่ยนพฤติกรรม เสี่ยงของกลุ่มปกติ/เสี่ยง/ป่วย โรคเบาหวาน ความดันโลหิตสูง ในประเทศไทย นโยบายสู่การปฏิบัติสำหรับสถานบริการสุขภาพระดับปฐมภูมิ. นนทบุรี : กองสุขศึกษา กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ กระทรวงสาธารณสุข.
Orem, D.E. (1995). Nursing : Concept of Practice. (5 th ed.). St. Louis : Mosby year Book.
Rubin, R.J., Atman, W.N. & Mendelson, D.N. (1997). Health Care Expenditures for people with diabetes milletus. Clinical Endocrinal-Metabolism, 78, 809A-809F.
Steiger, N.J. & Lipson, J.G. (1985). Self-care nursing theory and practice. Maryland : Apprentice.
Trojan. (1989). Benefits of self-help : Aservey of 232 members from 65 disease-related group. Social Science Medicine, 29, 225-232.
World Health Organization. (2016). Global report on diabetes. Genewa : World Health Organization.
