ลักษณะทางสัณฐานวิทยา ปริมาณสารกาบา และกิจกรรมการต้านอนุมูลอิสระ ของพันธุ์ข้าวที่สูงบ้านป่าคา อ.คลองลาน จ.กำแพงเพชร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้ได้มุ่งศึกษาลักษณะทางสัณฐานวิทยา ปริมาณสารกาบาและ กิจกรรมการต้านอนุมูลอิสระของพันธุ์ข้าวที่สูงบ้านป่าคา 5 สายพันธุ์ ได้แก่ ข้าวพันธุ์เบล้ละ ข้าวพันธุ์เบล้เจอพ่าง ข้าวพันธุ์เบล้หยางเจอ ข้าวพันธุ์เบล้เกล๊อะ และข้าวพันธุ์เจ้าลีซอ โดยศึกษาลักษณะทางสัณฐานวิทยา ได้แก่ วัดความยาว ความกว้าง ความหนาและน้ำหนัก 100 เมล็ดของเมล็ดข้าวเปลือก นําเมล็ดข้าวกล้องทั้ง 5 สายพันธุ์ บดละเอียดเตรียมสารสกัดหยาบจากข้าวกล้อง วิเคราะห์ปริมาณสารแกมมาอะมิโนบิวทิริคแอซิด (กาบา) และกิจกรรมการต้านอนุมูลอิสระ ผลการวิจัยพบว่า ความยาวของเมล็ดข้าวเปลือกอยู่ในช่วง 9.83+0.54 มิลลิเมตร ในข้าวพันธุ์เจ้าลีซอและ 9.02+ 0.29 มิลลิเมตร ในข้าวพันธุ์เบล้เจอพ่าง โดยที่ข้าวพันธุ์เจ้าลีซอมีความกว้างของเมล็ดข้าวมากที่สุด เท่ากับ 3.62+0.14 มิลลิเมตร มีความหนาของของเมล็ดข้าวมากที่สุด เท่ากับ 2.27+0.19 มิลลิเมตรและมีน้ำหนักของข้าวมากที่สุด เท่ากับ 3.70±0.10 กรัม/ 100 เมล็ด ปริมาณกาบาของข้าวพันธุ์เบล้ละ ข้าวพันธุ์เบล้เจอพ่าง ข้าวพันธุ์เบล้หยางเจอ ข้าวพันธุ์เบล้เกล๊อะ และข้าวพันธุ์เจ้าลีซอ เท่ากับ 16.00+0.35 14.60+0.69 15.93+0.23 19.63+0.23 และ 14.87+0.23 มิลลิกรัมต่อ 100 กรัม ตามลำดับ กิจกรรมการต้านอนุมูลอิสระของข้าวพันธุ์เบล้ละ ข้าวพันธุ์เบล้เจอพ่าง ข้าวพันธุ์เบล้หยางเจอ ข้าวพันธุ์เบล้เกล๊อะ และข้าวพันธุ์เจ้าลีซอ 87.45+1.16 90.17+0.07 83.81+1.54 90.52+1.24 ตามลำดับ ข้าวต่างสายพันธุ์กันก็มีองค์ประกอบทางเคมีที่แตกต่างกัน เช่นปริมาณแอมิโลสและแอมิโลเพกติน จึงทำให้ปริมาณสารกาบาและกิจกรรมต้านอนุมูลอิสระแตกต่างกัน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
##default.contextSettings.thaijo.licenseTerms##เอกสารอ้างอิง
ธีระ ธรรมวงศา และคนอื่นๆ, (2555). ลักษณะทางสัณฐานวิทยาและกายวิภาคศาสตร์ของข้าวเปลือกข้าวดำนาสวนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย. ว.วิทย. มข, 40(4), 1138-1148.
นันทิยา พนมจันทร์ และวิจิตรา อมรวิริยะชัย. (2554). ความหลากหลายทางพันธุกรรมของข้าวพื้นเมืองบริเวณลุ่มน้ำทะเลน้อย จังหวัดพัทลุง โดยใช้ลักษณะทางสัณฐานวิทยาของเมล็ด. วารสารหาดใหญ่วิชาการ, 9(1), 25-31.
พัชรี ตั้งตระกูล และคนอื่นๆ. (2549). การใช้ประโยชน์จากคัพภะข้าวและข้าวกล้องงอกเป็นอาหารสุขภาพเพื่อเพิ่มมูลค่า (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
ภคินี อัครเวสสะพงศ์ และคนอื่นๆ. (2556). ความสัมพันธ์ของฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระกับปริมาณ Tocopherol และ gamma aminobutyric acid (GABA) ในข้าวกล้องและข้าวกล้องงอก. การประชุมวิชาการข้าวและธัญพืชเมืองหนาว. กรุงเทพฯ : สำนักวิจัยและพัฒนาข้าวกรมการข้าวเขตจตุจักร.
มณฑา หมีไพรพฤกษ์ และคนอื่นๆ. (2559). ความหลากหลายของข้าวพันธุ์พื้นเมืองในจังหวัดกำแพงเพชร (รายงานผลการวิจัย). กำแพงเพชร : มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.
วรัมพร วงศ์สุดิน และคนอื่นๆ. (2555). การเปลี่ยนแปลงปริมาณสารสำคัญในข้าวกล้องงอก. ว. วิทย์. กษ, 43(2) (พิเศษ), 553-556.
สุรีย์ ศรีวันทนียกุล และคนอื่นๆ. (2539). การรวบรวม อนุรักษ์ ประเมินลักษณะและจัดหมวดหมู่ข้าวพื้นเมืองในเขตศูนย์วิจัยข้าวพิษณุโลก. กรุงเทพฯ : ศูนย์วิจัยข้าวพิษณุโลก สถาบันวิจัยข้าว กรมวิชาการเกษตร กระทรวงเกษตรและสหกรณ์.
สำราญ พิมราช และคนอื่นๆ. (2558). ปริมาณกาบาและกิจกรรมต้านอนุมูลอิสระของข้าวกล้องงอกพันธุ์พื้นเมือง5 สายพันธุ์. วารสารเกษตรพระวรุณ, 12(1), 35-40.
อรวรรณ สมใจ จรัสศรี นวลศรี และไพศาล เหล่าสุวรรณ. (2553). ความหลากหลายทางพันธุกรรมของข้าวพื้นเมืองบริเวณลุ่มนน้ำนาทวีจังหวัดสงขลา โดยใช้ลักษณะทางสัณฐานวิทยาของเมล็ดและเครื่องหมายไมโครแซทเทลไลท์. วารสารวิทยาศาสตร์เกษตร, 41, 89-97.
Appa, R.S., et al. (1997). Collection and Classification of Rice Germplasm from the Lao PDR. Part 2 : Northern, Southern and Central Regions, Lao-IRRI Project. Vientiane : National Agricultural Research Center, Lao PDR. 41 pp.
Deb, D. (2006). Flowering asynchronycan maintain genetic purity in rice landraces. CurrentScience 91, 155-157.
Butsat, S., & Siriamornpun, S. (2010). Antioxidant capacities and phenolic compounds of the husk, bran and endosperm of Thai rice. Food Chemistry, 119, 606-613.
Lásztity, R. (1996). The chemistry of cereal proteins. CRC Press, Boca Raton FL USA.
Roohinejad, S., et al. (2009). Evaluation of GABA, crude protein and amino acid composition from differentvarieties of Malaysian’s brown rice. Australian Journal of Crop Science, 3(4), 184-190.
Shelp, B.J., Bown, A.W. & McLean, M.D. (1999). Metabolism and functions of gamma aminobutyric acid. Trends in Plant Science, 4(11), 446-452.
Tripathy, S., Gurung, P. & Sharma, S. D. (2005). Intellectual property contributions with regard to rice genetic resources by tribes of south Orissa, India. Plant Genetic Resources Newsletter, IPGRI, Rome, Italy, 141, 70-73.
Varayanond, W., et al. (2005). Effect of water soaking on gamma-aminobutyric acid (GABA) in germ of different Thai rice varieties. Kasetsart Journal (Natural Science), 39, 411-415.
Zhang, H., Yao, H.Y. & Chen, F. (2007). Genotype and environmental effects on the relationship between alpha-amylase activity and seedling growth in rice. Bioscience Biotechnology Biochemistry, 5(70), 1160-1165.
Zhang, Q., Xiang, et al. (2014). Optimizing soaking and germination conditions to improve gamma-aminobutyric acid content in japonica and indica germinated brown rice. Journal of Functional Foods, 10, 283-291.
