ประสิทธิภาพของการไถกลบฟางและตอซังแบบตัดสับร่วมกับการหมักทางชีวภาพ ต่อสมบัติทางเคมีของดินนาบางประการ
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการไถกลบด้วยการลดขนาดทางกายภาพฟางและตอซังร่วมกับการหมักทางชีวภาพ วางแผนการทดลองแบบสุ่มสมบูรณ์ภายในบล็อก (RCBD) ด้วยการใส่ฟางและตอซังในสัดส่วน 700 กิโลกรัม/ไร่ จัดสิ่งทดลองจำนวน 4 ชุดทดสอบ ประกอบด้วย 1) ใส่ฟางและตอซังเผา 2) ใส่ฟางและตอซังไม่ตัดสับ 3) ใส่ฟางและตอซังตัดสับร่วมกับจุลินทรีย์สังเคราะห์แสง เชื้อราไตรโครโดมา (5 ลิตร/ไร่) และปุ๋ยอินทรีย์อัดเม็ด (50 กิโลกรัม/ไร่) และ 4) ใส่ฟางและตอซังตัดสับ ผลการทดลองพบว่าประสิทธิภาพการย่อยสลายด้วยวิธีการไถกลบฟางและตอซังแบบตัดสับร่วมกับการหมักทางชีวภาพ มีค่าความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) ส่งผลให้ปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์ที่ปลดปล่อยจากการหายใจของจุลินทรีย์ดินต่อหน่วยน้ำหนักของดินสูงขึ้นตามระยะเวลาที่ใช้ในการหมักในดินนา อีกทั้งยังส่งผลให้ค่าความเป็นกรด-ด่างของดินเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยเฉลี่ย (0.4-0.6 หน่วย pH) ส่วนค่าอินทรียวัตถุเพิ่มขึ้นโดยเฉลี่ย (0.1-0.29%) เมื่อเทียบกับวิธีการไถกลบฟางและตอซังแบบเผาทำลายและแบบไม่ตัดสับ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
##default.contextSettings.thaijo.licenseTerms##เอกสารอ้างอิง
คณาจารย์ภาควิชาปฐพีวิทยา. (2548). ปฐพีวิทยาเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
เครือมาศ สมัครการ. (2554). แนวโน้มการสะสมคาร์บอนในดินที่ใช้ปลูกข้าวจากการใส่ฟางข้าวและฟางข้าวเผา.วารสารวิชาการบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร, 4(1), 931–941.
ควบคุมมลพิษ, กรม. (2558). เกษตรกรไทยร่วมใจไม่เผาฟาง. [Online]. Available : http://www.pcd.go.th/info_ serv/air_straw.htm [2559, ตุลาคม 28].
ชุติวัฒน์ วรรณสาย และดิเรก อินตาพรม. (2540). ผลของการจัดการฟางข้าวต่อความอุดมสมบูรณ์ของดินและผลผลิตข้าว. วารสารเกษตรนเรศวร, 3(1), 30-35.
ทัศนีย์ อัตตนันท์. (2543). ดินที่ใช้ปลูกข้าว. กรุงเทพฯ : ภาควิชาปฐพีวิทยา คณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
นิตยา รื่นสุข, ประนอม มงคลบรรจง และวาสนา อินแถลง. (2551). การจัดการฟางข้าวในพื้นที่ทำนาอย่างต่อเนื่อง. วารสารวิชาการข้าว, 2(1), 35-46.
บรูด ลินคิส และเพง เช้งชื้อ. (2548). การจัดการกับธาตุอาหารสําหรับข้าวนาพื้นที่ราบใน ส.ป.ป. ลาว. ม.ป.ท. : สถาบันวิจัยเกษตรกรรมและป่าไม้ กระทรวงเกษตรและป่าไม้.
พัชรี ธีรจินดาขจร. (2549). หลักและวิธีการวิเคราะห์ดินทางเคมี. ขอนแก่น : ภาควิชาทรัพยากรที่ดินและสิ่งแวดล้อม คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
พัฒนาที่ดิน, กรม. (2548). คู่มืองดเผาตอซัง สร้างดินยั่งยืน ฟื้นสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ : กระทรวงเกษตรและสหกรณ์.
พัฒนาที่ดิน, กรม. (2556). การผลิตเมล็ดพันธ์พืชปุ๋ยสดและการใช้ประโยชน์เพื่อการปรับปรุงบำรุงดิน. กรุงเทพฯ : ศูนย์อำนวยการส่งเสริมการเกษตรอินทรีย์ สำนักเทคโนโลยีชีวภาพทางดิน กระทรวงเกษตรและสหกรณ์.
ไพโรจน์ นะเที่ยง. (2561). เครื่องตัดสับสำหรับลดขนาดทางกายภาพของฟางและตอซังข้าวแบบลากจูง. วารสารเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น, 6(1), 43-48.
วันชัย ศรีเมฆ. (2554). ผลของการไถกลบฟางและตอซังข้าวที่มีผลต่อการเจริญเติบโตและผลผลิตข้าวในดินชุดบางเขน. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฎวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมป์.
Anderson, J.P.E. (1982). Soil respiration. In Page, A.L., Miller, R.H., Keeney, D.R. (eds) Agronomy monograph number 9, part II. Chemical and biological properties, (2nd ed.). American Society of Agronomy and Soil Science Society of America, Madison, pp.831-871.
Broadbent, F.E. (1979). Minerization of organic nitrogenin paddy soil. pp.105-118. In : Nitrogen and Rice.International Rice Research Institute, Los Banos,Philippines.
Kaewparadit, W., et al. (2009). Mixing groundnut residues and rice straw to Improve rice yield and N use efficiency. Field Crop Research, 110, 130-138.
Ogbodo EN. (2010). Effct ofcrop residue on soilchemical properties and rice yield onan Ultisol at Abakaliki,SoutheasternNigeria. World Journal of Agricultural Sciences, 7(1):13-18.
Ponnamperuma, F.N. (1984). Straw as a source ofnutrients for wetland rice. pp.117-135. In: Organic Matter and Rice. International Rice Research Institute, Los Banos, Philippin.
Surekha, K., et al. (2006). Under rice-rice cropping system. Agronomy and Crop Science, 192, 92-101.