การพัฒนาระบบบำบัดน้ำเสียจากวัสดุท้องถิ่นเพื่อปรับปรุงคุณภาพน้ำทิ้ง จากสถานประกอบการประเภทร้านอาหาร บริเวณริมแม่น้ำวัง จังหวัดลำปาง

Main Article Content

ธนวรกฤต โอฬารธนพร
ณัฐสินี ตั้งศิริไพบูลย์
เชาว์วุฒิ สิงห์แก้ว
เมธาวัตน์ กาวิลเครือ
ฐานันดร์ โต๊ะถม
สกล จิโนสวัสดิ์
สันติ วงศ์ใหญ่

บทคัดย่อ

ปัญหาน้ำเสียที่มีไขมันและน้ำมันปนเปื้อนจากสถานประกอบการประเภทร้านอาหารบริเวณริมแม่น้ำวัง จังหวัดลำปาง เป็นสาเหตุสำคัญของคุณภาพน้ำที่เสื่อมโทรม งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาระบบบำบัดน้ำเสียต้นทุนต่ำและประเมินประสิทธิภาพของวัสดุท้องถิ่น เช่น ถ่านไม้และดินเบาในการกำจัดน้ำมัน โดยได้ออกแบบระบบบำบัดขนาด 100 ลิตร พร้อมล้อเลื่อน มีท่อพีวีซีและวาล์วสำหรับควบคุมการไหล และทำการทดลองในห้องปฏิบัติการเพื่อหาเงื่อนไขที่เหมาะสมที่สุดในการดูดซับน้ำมัน จากผลการวิจัย พบว่า ถ่านไม้ขนาด 2 มิลลิเมตร มีประสิทธิภาพในการดูดซับน้ำมันดีที่สุด โดยสามารถดูดซับได้มากถึง 91.17 กรัม (63.09%) เมื่อเทียบกับวัสดุชนิดอื่น ขณะที่ ดินเบา มีประสิทธิภาพต่ำกว่าชัดเจน โดยดูดซับได้เพียง 26.52 กรัม ที่ขนาด 5 มิลลิเมตร นอกจากนี้ การศึกษาเรื่องผลของระยะเวลาแสดงให้เห็นว่า ถ่านไม้มีประสิทธิภาพในการดูดซับที่ค่อนข้างคงที่แม้ระยะเวลาการแช่เปลี่ยนแปลง (60.73% - 63.09%) ขณะที่ดินเบามีประสิทธิภาพสูงสุดที่เวลา 12 ชั่วโมง (32.56%) ส่วนการเพิ่มปริมาณวัสดุพบว่า ถ่านไม้ 150 กรัม สามารถดูดซับน้ำมันได้สูงถึง 99.98% ซึ่งสูงกว่าดินเบาทุกระดับปริมาณที่ทดลอง สำหรับวัสดุผสม ถ่านไม้ต่อดินเบาในอัตราส่วน 4:1 ให้ประสิทธิภาพสูงสุด (99.82%) รองลงมาคือ 1:0.5 และ 2:1 ขณะที่สัดส่วนที่มีดินเบามาก (1:2) ให้ผลต่ำที่สุด (88.10%) แสดงให้เห็นว่าการใช้ถ่านไม้เป็นวัสดุหลักให้ผลดีที่สุด ท้ายที่สุด การวิเคราะห์คุณภาพน้ำทิ้งพบว่ามีค่ามลพิษสูงเกินมาตรฐาน ได้ยืนยันถึงความจำเป็นของงานวิจัยนี้ และผลการทดลองทั้งหมดก็ชี้ชัดว่า การใช้ถ่านไม้เป็นวัสดุหลักในระบบบำบัดเป็นแนวทางแก้ไขปัญหาที่มีประสิทธิภาพและเหมาะสมอย่างยิ่ง

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
โอฬารธนพร ธ., ตั้งศิริไพบูลย์ ณ., สิงห์แก้ว เ., กาวิลเครือ เ., โต๊ะถม ฐ., จิโนสวัสดิ์ ส., & วงศ์ใหญ่ ส. (2026). การพัฒนาระบบบำบัดน้ำเสียจากวัสดุท้องถิ่นเพื่อปรับปรุงคุณภาพน้ำทิ้ง จากสถานประกอบการประเภทร้านอาหาร บริเวณริมแม่น้ำวัง จังหวัดลำปาง. สักทอง : วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สทวท.), 12(1), 30–47. สืบค้น จาก https://li02.tci-thaijo.org/index.php/gts/article/view/1990
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

จักรกริช คิดเห็น. (2554). อ่างล้างจานรักษาสิ่งแวดล้อม. วิทยาลัยเทคโนโลยีสายมิตรนครราชสีมา. https://www.smtech.ac.th/pdf/1384945915.pdf.

บุญส่ง ไข่เกษ, สุธาสินี อั้งสูงเนิน, จิรา แก้วดำ และปัญจ์ปพัชรภร บุญพร้อม. (2554). ประสิทธิภาพของถังดักไขมันที่ทำจากวัสดุเหลือใช้ในการบำบัดน้ำเสียจากบ้านเรือนและแผงลอยจำหน่ายอาหารในชุมชนซอยโซดา เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร. วารสารการจัดการสิ่งแวดล้อมและความยั่งยืน, 7(1).

ประสงค์ หน่อแก้ว, สมพร ติ๊บขัด, นิวัติ กิจไพศาลสกุล, เอกรัฐ อินต๊ะวงศา, ณัฐสินี ตั้งศิริไพบูลย์, ณรงค์ เครือกันทา, วินัย ต๊ะแสง, ศิวัช ลาวัลย์วดีกุล, กิตติศักดิ์ สมุทธารักษ์ และเชาว์วุฒิ สิงห์แก้ว. (2566). การพัฒนาระบบบำบัดน้ำเสียเพื่อปรับปรุงคุณภาพน้ำในพื้นที่สถานประกอบการริมแม่น้ำวัง: การใช้วัสดุท้องถิ่นเพื่อการแก้ปัญหาน้ำเสีย. วารสารวิชาการวิทยสารบูรณาการเทคโนโลยีอุตสาหกรรมและวิศวกรรมประยุกต์, 18(2).

พรทิภา ตันมาก และสุวัลลีย์ เปี่ยมปิติ. (2554). ความสำเร็จของการส่งเสริมอาชีพของกลุ่มผลิตภัณฑ์บันตัน. วารสารการบริหารท้องถิ่น, 4(2).

ไมตรี จิรไมตรี. (2551). การพัฒนาถังดักไขมันโดยการดูดซับด้วยกาบมะพร้าว [ปริญญานิพนธ์, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ]. Thesis มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. http://thesis.swu.ac.th/swuthesis/Ind_Ed/Maitree_J.pdf

สำนักงานสิ่งแวดล้อมและควบคุมมลพิษที่ 2. (2566, 16 ตุลาคม). รายงานคุณภาพแหล่งน้ำผิวดินเดือนสิงหาคม 2566. https://epo02.pcd.go.th/th/search

อนัญญา อัษฎายุธ, ณัฏฐ พิชกรรม และพัชรียา บุญกอแก้ว. (2563). การศึกษาวัสดุอัดเม็ดผสมดินเบาเพื่อทดแทนดินผสมสำหรับการปลูกพืชกระถางในอาคาร, สาขาพืช. ใน การประชุมวิชาการของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ครั้งที่ 58 (หน้า 252-259). สถาบันวิจัยและพัฒนาแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

อมรพันธุ์ อินทร์สังข์, ปัญณวัฒน์ อนันต์ชื่น และคมชาญ สายทองคำ. (2563). การพัฒนาถังดักไขมันโดยใช้ตัวดูดซับจากวัสดุธรรมชาติ. วารสารวิชาการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 3(1).