ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร บ้านแม่ลัว ตำบลป่าแดง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่
คำสำคัญ:
การท่องเที่ยวเชิงเกษตร, จังหวัดแพร่, ศักยภาพบทคัดย่อ
การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ปัจจัยพื้นฐานทางเศรษฐกิจและสังคม 2) การมีส่วนร่วมของเกษตรกร 3) ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรบ้านแม่ลัว 4) ความสัมพันธ์ของปัจจัยพื้นฐานเศรษฐกิจและสังคมกับศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรกรบ้านแม่ลัว กลุ่มตัวอย่าง 124 คน ด้วยการสุ่มแบบหลายขั้นตอน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการวิจัย สถิติที่ใช้ ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และไคสแคว์ ผลวิจัยพบว่า เกษตรกรส่วนใหญ่เป็นเพศชาย อายุเฉลี่ย 55 ปี ระดับการศึกษาคือประถมศึกษา รายได้ต่อปีเฉลี่ย 55,777.86 บาท รายจ่ายต่อปีเฉลี่ย 42,635.77 บาท จำนวนสมาชิกในครัวเรือนเฉลี่ย 4 คน พื้นที่ถือครองทางการเกษตรเฉลี่ย 1.74 ไร่ ส่วนใหญ่ไม่เข้าร่วมเป็นสมาชิกกลุ่ม (ร้อยละ 54.84) และไม่ได้รับข้อมูลข่าวสารด้านการเกษตร (ร้อยละ 91.94) การมีส่วนร่วมในการจัดการแหล่งท่องเที่ยวในระดับมาก (= 3.81) ค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ การมีส่วนร่วมในผลประโยชน์ (= 3.88) ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรในระดับปานกลาง (= 2.82) ค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ การดึงดูดใจของแหล่งท่องเที่ยว (= 2.99) ผลความสัมพันธ์พบว่า ศักยภาพการจัดตั้งแหล่งท่องเที่ยวด้านการบริหารจัดการมีความสัมพันธ์กับสถานภาพสมรสที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 และศักยภาพการจัดตั้งแหล่งท่องเที่ยวด้านการให้บริการและด้านการดึงดูดใจมีความสัมพันธ์กับจำนวนพื้นที่ถือครองทางการเกษตรที่ระดับนัยสำคัญ 0.01 ดังนั้นควรมีการพัฒนาการรองรับแหล่งท่องเที่ยวโดยเฉพาะการเดินทางเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. 2561. คู่มือเตรียมความพร้อมเข้าสู่มาตรฐานแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร. (ระบบออนไลน์). แหล่งข้อมูล: https://www.dot.go.th/storage/14_01_2562/Q9SZGKPICAWvrqlS13Xsvts9UlQqnOXkHcwbF1LT.pdf (12 กันยายน 2567).
ชวนากร ธรามานิตย์, ชลาธร จูเจริญ และพัชราวดี ศรีบุญเรือง. 2568. แนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรในตำบลหนองคล้า อำเภอไทรงาม จังหวัดกำแพงเพชร วารสารผลิตกรรมการเกษตร 7(1): 114-123.
ณัฐดนัย นาคชัยวัฒนา, ศุภณัฐ รุ่งอินทร์, วีระพล มั่นประสงค์, จินตนา เหลืองหิรัญ และจุฑาธิป ประดิพัทธ์นฤมล. 2565. การมีส่วนร่วมของประชาชนในการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ บ้านหัวแท ตําบลบ้านกร่าง อําเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น 8(1): 68-80.
เปรมปรีดา ทองลา และเพ็ญศิริ สมารักษ์. 2562. ศักยภาพการจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร จังหวัดจันทบุรี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี 11(1): 190-213.
รัชนีวรรณ บุญอนนท์, ยุชิตา กันหามิ่ง และกันต์กนิษฐ์ จูรัตน์. 2567. การศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงเกษตร อำเภอ พบพระ จังหวัดตาก. วารสารลวะศรี มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี 8(1): 1-13.
ไพลิน จุลพันธ์. 2568. เปิดสถิติปี 2567 ต่างชาติเที่ยวไทย 35.54 ล้านคน ส่อง 10 อันดับเดินทางสูงสุด. (ระบบออนไลน์). แหล่งข้อมูล: https://www.bangkokbiznews.com/business/business/1160350 (22 พฤศจิกายน 2567).
วารัชต์ มัธยมบุรุษ. 2562. รูปแบบการท่องเที่ยวสูงสุด. (ระบบออนไลน์). แหล่งข้อมูล: https://tourismatbuu.wordpress.com (22 พฤศจิกายน 2567).
วารี เพิ่มพูน, จุฑาทิพย์ เฉลิมผล, ณฐิตากานต์ พยัคฆา และยุทธศักดิ์ ฉัตรแก้วนภานนท์. 2568. ความคิดเห็นของชุมชนต่อศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงเกษตร ในตำบลสันป่าเปาอำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่. Journal of Social Science and Cultural 9(1): 242-257.
ศิริพร พันธุลี วัฒนา วณิชชานนท์ และจักรกฤช เตโช. 2555. การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงเกษตรบนฐานทรัพยากรและภูมิปัญญา ท้องถิ่นของเทศบาลแม่หล่าย อย่างมีส่วนร่วม. (ระบบออนไลน์). แหล่งข้อมูล: http://webpac.library.mju.ac.th:8080/mm/fulltext/research/2557/Siriporn_Phuntulee_2556/fulltext.pdf (21 พฤศจิกายน 2567).
สมาคมธุรกิจท่องเที่ยวภายในประเทศ. 2564. การท่องเที่ยวที่ยั่งยืน. (ระบบออนไลน์). แหล่งข้อมูล: https://www.adt.or.th/page/sustainable-tourism/en (22 พฤศจิกายน 2567).
สำนักพัฒนานวัตกรรมชุมชน จัดการความรู้และสื่อสาร. 2564. เรื่องเล่าจากชุมชน (1) วิถีคน-วิถีเมี่ยงที่ ‘บ้านแม่ลัว’ จ.แพร่. (ระบบออนไลน์). แหล่งข้อมูล: https://web.codi.or.th/20210111-20678/ (22 พฤศจิกายน 2567).
สุรินทร์ นิยมางกูร. 2556. ระเบียบวิธีวิจัยทางสังคมศาสตร์และสถิติที่ใช้. กรุงเทพมหานคร : บุ๊คส์ ทู ยู. 280 หน้า.
สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ. 2562. “ท่องเที่ยวไทย” อยู่อันดับไหนในเวทีท่องเที่ยวโลก. (ระบบออนไลน์). แหล่งข้อมูล: https://www.nia.or.th/WEF2019 (12 ธันวาคม 2567).
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าแดง. 2566. รายงานข้อมูลตำบลป่าแดง. (ระบบออนไลน์). แหล่งข้อมูล: https://www.padang.go.th/home (22 พฤศจิกายน 2567).
อนาภรณ์ วงค์สถาน, ยุทธการ ไวยอาภา, กีรติ ตระการศิริวานิช และกวินรัตน์ อัฐวงศ์ชยากร. 2567. รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงเกษตรอินทรีย์บ้านห้วยขมิ้น ตำบลแม่นาจร อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง 13(1) : 61-72.
ออสเกิดสมุ ยะแพ. 2567. การสุ่มตัวอย่าง (sampling) คืออะไร? วิธีการสุ่มตัวอย่างงานวิจัย มีกี่แบบ ประเภท. (ระบบออนไลน์). แหล่งข้อมูล: https://www.enablesurvey.com/article-detail/5e098336-686a-4fbd-88b1- cc80636f5d80/sampling (12 ธันวาคม 2567).
Cohen, J. M. and N. T. Uphoff. 1980. Participation's place in rural development: Seeking clarity through specificity. World Development 8(3):213-235, doi: 10.1016/0305-750X(80)90011-X.
Cronbach, L. J. 1951. Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika 16: 297-334.
Krejcie, R.V. and Morgan, D.W. 1970. Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement 30: 607-610.
