Contextual Analysis and Strategic Development Approaches for the Koh Tao Subdistrict Herbal Community Enterprise, Pa Phayom District, Phatthalung Province
Keywords:
Competition, Operation, Strategy, TOWS matrixAbstract
The internal and external environment play a crucial role in shaping the competitiveness and sustainability of community enterprises. This study aimed to examine the general characteristics and operations, analyze the internal and external environment, and formulate strategic development approaches for the Koh Tao Subdistrict Herbal Community Enterprise in Pa Phayom District, Phatthalung Province. Data were collected from ten key informants, including the chairperson and nine members of the community enterprise, through in-depth interviews using a semi-structured interview guide, informal conversations, non-participant observation, and field notes. The data were analyzed using thematic analysis, complemented by environmental analysis, and the TOWS matrix. The findings revealed that the community enterprise was officially registered in 2017 with the primary objective of generating income for local residents. It produces and markets a variety of herbal products through both offline and online distribution channels. The enterprise’s key strengths include a well-defined organizational structure, strong member collaboration, and the quality, safety, and standards of its products. Its major weaknesses are limited production technology and basic production equipment. Although the enterprise benefits from the availability of locally sourced herbal raw materials and growing market demand for herbal products, it continues to face constraints resulting from limited support from government agencies. The proposed strategic development approaches emphasize creating added value through product quality and local identity, strengthening digital marketing communication, developing innovative products based on local resources, enhancing production technology, and fostering collaboration with relevant organizations.
References
กรมพัฒนาการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก. 2566. แผนปฏิบัติการด้านสมุนไพรแห่งชาติฉบับที่ 2 พ.ศ. 2566–2570. เปเปอรี่, กรุงเทพมหานคร. 76 หน้า.
กรมพัฒนาธุรกิจการค้า. 2567. “สมุนไพรไทย” โอกาสทางธุรกิจที่ผู้ประกอบการรายเล็กต้องรีบคว้า. (ระบบออนไลน์). แหล่งข้อมูล: https://www.dbd.go.th/news/17831082567 (24 เมษายน 2568).
กรมส่งเสริมการเกษตร. 2564. การผลิตสมุนไพร product champion. สำนักพัฒนาการถ่ายทอดเทคโนโลยี กรมส่งเสริมการเกษตร, กรุงเทพมหานคร. 30 หน้า.
กรุงเทพธุรกิจ. 2567. ตลาดสมุนไพรโต 6 หมื่นล้านบาท ดันสมุนไพรสู่ Soft power ส่งออก. (ระบบออนไลน์). แหล่งข้อมูล: https://www.bangkokbiznews.com/health/well-being/1114148 (24 เมษายน 2568).
เกตุกนก พงษ์นุรักษ์ และเกษตรชัย และหีม. 2566. ความต้องการใช้ประโยชน์จากสมุนไพรในอดีต ปัจจุบัน และอนาคตของประชาชนในอำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา 18(3): 136–146.
คนึงรัตน์ คำมณี, จิรัฐินาฏ ถังเงิน และพันธ์จิตต์ สีเหนี่ยง. 2567. สถานภาพและแนวทางการพัฒนาความเข้มแข็งวิสาหกิจชุมชนเพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจฐานราก: กรณีศึกษากลุ่มวิสาหกิจชุมชนตำบลหนองโรง อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี. วารสารวิทยาศาสตร์เกษตรและการจัดการ 7(2): 5–15.
คัจฉนันท์ เลิศพงษ์ศิลป์ และรพีพรรณ โสภากุล. 2567. การพัฒนารูปแบบส่วนประสมทางการตลาดของวิสาหกิจชุมชนกลุ่มสมุนไพรบ้านบุญเกิด อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง. วารสารสหวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ 8(1): 35–48.
ฉัตรธิดา หยูคง และศักรินทร์ ชนประชา. 2566. การพัฒนาผลิตภัณฑ์สมุนไพรบนฐานองค์ความรู้ภูมิปัญญาและพืชอัตลักษณ์ท้องถิ่นของวิสาหกิจชุมชนสมุนไพรคุณธรรมวัดคูเต่า ตำบลแม่ทอม อำเภอบางกล่ำ จังหวัดสงขลา. วารสารวิจัยวิชาการ 6(3): 201–214.
ชำนาญ ปาณาวงษ์. 2567. ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ: จากแนวคิดทฤษฎีสู่การปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 3). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนเรศวร, พิษณุโลก. 237 หน้า.
ณฐาพัชร์ วรพงศ์พัชร์, รุ่งทิวา ชูทอง, ศิริวัฒน์ เปลี่ยนบางยาง และเอกศิริ นิยมศิลปะ. 2563. แนวทางพัฒนาการตลาดดิจิทัลสำหรับกลุ่มวิสาหกิจชุมชนบ้านโฉนด ชุมชนคลองโยง–ลานตากฟ้า จังหวัดนครปฐม. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น 6(2): 115–127.
ณรงค์ โพธิ์พฤกษานันท์ และพิมพ์พัชชา หยิมการุณ. 2567. การวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม รูปแบบการพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชนที่เป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนสมุนไพรคลองบางบอน กรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช 3(1): 21–39.
ปิยพัทธ์ หีบแก้ว และสถาพร มงคลศรีสวัสดิ์. 2563. แนวทางการพัฒนาการดำเนินงานของวิสาหกิจชุมชน: กรณีศึกษาวิสาหกิจชุมชนร้านรุ่งตะวันสมุนไพร ตำบลห้วยม่วง อำเภอภูผาม่าน จังหวัดขอนแก่น. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น 4(2): 267–279.
พลากร สัตย์ซื่อ และปุรวิชญ์ พิทยาภินันท์. 2559. การวิเคราะห์สภาพแวดล้อมในการเพาะเลี้ยงสาหร่ายผมนาง (Gracilaria spp.) ของเกษตรกรในตำบลคลองแดน อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา. วารสารหาดใหญ่วิชาการ 14(2): 171–184.
ไพบูลย์ ปิลันธน์โอวาท และเทิดศักดิ์ โรจน์สุรกิตติ. 2560. รูปแบบความยั่งยืนของธุรกิจค้าปลีกสำหรับวิสาหกิจชุมชนสมุนไพรในประเทศไทย. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ มหาวิทยาลัยมหิดล 4(2): 277–301.
มงคล กิตติญาณขจร, อริยพงษ์ พลั่วพลันธ์, รัชนีกร ด่านศิริชัยสวัสดิ์, ทิวารัตน์ ศรีราตรี และนราธิป ภาวะรี. 2566. การสร้างกลยุทธ์การตลาดโดยการวิเคราะห์หาสาเหตุของยอดขายที่ลดลง: กรณีศึกษากลุ่มวิสาหกิจชุมชนผู้ผลิตสบู่สมุนไพร. วารสารข่ายงานวิศวกรรมอุตสาหการไทย 9(1): 74–86.
รัตนา แซ่ลิ้ม และสมชาย เล็กเจริญ. 2563. โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุการตัดสินใจใช้บริการออกแบบโลโก้ผ่านเฟซบุ๊กของผู้บริโภคในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์ 5(2): 116–125.
ศรีสุนันท์ ประเสริฐสังข์, วรรณษา วังแสนแก้ว และดวงเดือน เภตรา. 2565. การเพิ่มศักยภาพผลิตภัณฑ์สมุนไพรชุมชนสู่การเป็นธุรกิจที่ได้มาตรฐานของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี 10(2): 17–32.
สุดถนอม ตันเจริญ. 2566. การศึกษาศักยภาพชุมชนเพื่อการพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชนจากภูมิปัญญาท้องถิ่น อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี 10(1): 45–78.
สำนักงานเกษตรและสหกรณ์จังหวัดพัทลุง. 2565. แผนพัฒนาการเกษตรและสหกรณ์รายสินค้าของจังหวัดพัทลุง “พืชสมุนไพร” ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2565. (ระบบออนไลน์). แหล่งข้อมูล: https://www.opsmoac.go.th/ phatthalung-strategic-files-451891791797 (24 เมษายน 2568).
สำนักงานเกษตรและสหกรณ์จังหวัดพัทลุง. 2567. แผนพัฒนาการเกษตรและสหกรณ์ของจังหวัดพัทลุง (พ.ศ. 2566–2570) ฉบับทบทวน ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2569. (ระบบออนไลน์). แหล่งข้อมูล: https://www.opsmoac.go.th/phatthalung-strategic-files-461591791797 (24 มกราคม 2568).
สำนักงานจังหวัดพัทลุง. 2566. แผนพัฒนาจังหวัดพัทลุง 5 ปี (พ.ศ. 2566–2570). (ระบบออนไลน์). แหล่งข้อมูล: https://www.phatthalung.go.th/2022/files/com_news_develop/2022-04_677cac2c26c2239.pdf (24 มกราคม 2568).
สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์. 2565. ผลการสำรวจพฤติกรรมผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศไทยปี 2565. (ระบบออนไลน์). แหล่งข้อมูล: https://www.etda.or.th/th/Useful-Resource/publications/iub2022.aspx (24 มกราคม 2568).
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. 2565. แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). (ระบบออนไลน์). แหล่งข้อมูล: https://www.nesdc.go.th/article_attach/article_file_2023030 7173518.pdf (24 เมษายน 2568).
Barney, J. 1991. Firm resources and sustained competitive advantage. Journal of Management 17(1): 99–120.
Cavite, H. J. M., C. Kerdsriserm and S. Suwanmaneepong. 2023. Strategic guidelines for community enterprise development: A case in rural Thailand. Journal of Enterprising Communities: People and Places in the Global Economy 17(2): 284–304.
Saunders, B., J. Sim, T. Kingstone, S. Baker, J. Waterfield, B. Bartlam, H. Burroughs and C. Jinks. 2018. Saturation in qualitative research: Exploring its conceptualization and operationalization. Quality & Quantity 52(4): 1893–1907.
Weihrich, H. 1982. The TOWS matrix—A tool for situational analysis. Long Range Planning 15(2): 54–66.
Wheelen, T.L., J.D. Hunger, A.N. Hoffman and C.E. Bamford. 2018. Strategic Management and Business Policy: Globalization, Innovation, and Sustainability. 15th ed. Pearson Education, Harlow. 848 p.
